مدتها بود این فکر را از سر بیرون کرده بودم که گویندگان رادیو وتلویزیون باید دو ویژگی اولیه را داشته باشند:
خوش صدائی ،خوش سیمائی .
راستش برای ما که نسل میانی کارکنان بعدازانقلاب در صداوسیما به شمار می رویم(تاالان یعنی سال۹۲)
وآموزشهای کلاسیک را از نسل اول انقلاب ونسل آخر قبل از انقلاب دیده ایم ،دیدن مجریانی که
حداقل ویژگیهای لازم برای گویندگی در رادیو و تلویزیون را داشته باشند به آرزوئی محال تبدیل شده است .
به عبارت دیگر دیگر نه منتظر شنیدن صدائی منحصربه فرد دررادیو ؛و نه چشم به راه دیدن چهره ای شاخص در
میان گویندگان ومجریان تلویزیون هستیم.
ما دیگر می دانیم ورود چهره های برجسته وصداهای شاخص از بین جوانان مستعد کشورمان به صفحه تلویزیون
یا استودیوی رادیو تابع سلیقه هائی است که خودرا درپشت ضوابط استاندارد مخفی کرده است و ...
اما آنچه شب گذشته(۲۱/۷/۹۲)در قالب گزارش خبری از بخش ۲۰:۳۰ با عنوان گزارشی کامل از مناسک حج
پخش شد چیزی نبود که بتوان از آن به سادگی گذشت ؛چراکه اگر کارشناسان کوچکی چون این بنده لب به
سخن نگشویند خیانتی است که به بیش از نیم قرن تجربه خبری در رادیو وتلویزیون این کشور رفته است؛و بی
مهری به شخصیت مخاطبانی است که توقع بهترین کیفیت را از رسانه ملی خود دارند.
ای کاش گردانندگان این بخش فقط به این دو نکته توجه کنند که آنچه پخش شد:
۱-گزارش خبری نبود.
۲-متناسب با امکانات پیشرفته فنی تصویری و نرم افزاری موجود دررسانه ملی نبود.
باقی نکات و مسائل پیشکش کسانی که شبکه های تلویزیونی و بخشهای مختلف خبری را صحنه آزمون وخطا، و
سلیقه های نخ نمای خودمی کنند.
آیا باید مرگ زیائی شناسی در بخشهای خبری را به سوگ بنشینیم؟
(تصاویر به حدکافی گویاست)
علیرضا دباغ